‘Je mag mij bellen’, dat is de oproep die onze directeur Marjet Winsemius, initiatiefnemer van de Staat van Gezinnen doet. Ze heeft de afgelopen maanden met veel ouders gesproken. Ze las de open reacties in de peiling Staat van Gezinnen 2026. Ze ging langs op scholen, wijkcentra en sportzalen in diverse aandachtswijken, sprak met jongeren en analyseerde de cijfers. Ze vroeg vaders naar hun ouderschap. Luisterde naar de verhalen en zorgen. Ze deelt haar visie nu in reactie op de Staat van Gezinnen 2026.
Het eerlijke verhaal
Afgelopen maanden mocht ik mij weer verdiepen in de verhalen van ouders in de Staat van Gezinnen 2026. Maar liefst 5.716 ouders deden mee en lieten in bijna 18.000 reacties weten hoe het met ze gaat. Ik mocht op pad naar Kanaleneiland, Vlaardingen-West, Gouda, Utrecht, Den Helder, Harderwijk en Rotterdam-Zuid in gesprek met ouders en jongeren, bijna allemaal in een kwetsbare situatie.
Nederland krijgt een prachtige 7,3 voor gezinsvriendelijkheid en maar liefst 93% vindt Nederland een fijn land om in te wonen. Prachtig toch? Het eerlijke verhaal laat echter een ander plaatje zien. We zien een toename van stress bij ouders. Ze vertellen over hun onzekerheden en schuldgevoelens. Over hun worstelingen met de rekeningen en de ontoegankelijkheid van ons systeem, helemaal ons financiële systeem.
Er ligt te veel op hun bordje; dure kinderopvang, gedeeltelijk onbetaald en tekort verlof, de zorgen over hun inkomen en het vinden van een goed huis voor hun gezin of studerende kind, onveiligheid op straat en online, het onhaalbare perfecte plaatje, de combinatie werk, gezin en zorg, ongelijke taakverdeling thuis, de relatiestress, het vinden en vragen van hulp, het onderwijs, mantelzorg, hoge rekeningen ..… En op de achtergrond speelt nog de onzekere economie, de instabiele wereld, oorlog op ons continent, de polarisatie en individualisering en de overheersende cultuur van zelfredzaamheid. Dit vertaalt zich naar enorme zorgen over de toekomst. Niet eerder was deze zorg zo duidelijk gedeeld.
Ouders vertellen ons dat er schimmel op de muur staat en de woningcorporaties gewoon zegt dat ze midwinter moeten ventileren, de verwarming op moeten schroeven of erover heen moeten schilderen. Een andere ouder vertelt ons over de 7 hulpverleners die ze in 3 maanden tijd verzameld hebben omdat hun dochter niet naar school gaat. Er wordt een autistisch spectrum onderzoek voorgesteld, maar we zijn vergeten te vragen wat er eigenlijk is. Het antwoord blijkt angstvallig simpel; een vriendinnetje om naast te zitten in de klas.
Mij niet bellen
Het zijn slechts twee exemplarische voorbeelden van hoe wij naar gezinnen kijken. In Nederland overheerst het systeem en niet de mens. We laten ouders zwemmen in kokers, aparte sectoren, diverse ministeries en regels, verscholen achter aparte loketten, die voor niemand te begrijpen zijn. We kopen lokaal pakketten in om ouders en kinderen te helpen, maar vergeten te vragen ‘wat heb je nodig?’. We vertellen ze ondertussen wel wat ze allemaal moeten doen. “Pak die vapes af!” “Ga eens opvoeden.” “Blijf weg van Magister. ” Maar een daadwerkelijk partnerschap met ze aangaan in het belang van het kind, doen we niet, niet echt.
In een land waar ‘mij niet bellen’ een gevleugelde uitspraak is geworden, zijn we elkaar uit het oog verloren. We zijn vergeten dat we samen sterker staan. Zodra het ‘gezin’ valt, denken wij in termen als ‘de hoeksteen van de samenleving’, normen en waarden. En dus is het de makkelijkste excuustruus om ze maar over te laten aan zelfredzaamheid en ‘Je hebt toch zelf voor kinderen gekozen’. Het is tijd dat we dat gaan veranderen naar ‘Je mag mij bellen’. Dat we gaan vragen aan ouders; “Wat heb jij nodig?” Dat we de regels en ingekochte pakketten opzij gooien, ze werken simpelweg niet.
De tijd is op. Het ogenschijnlijk perfecte systeem heeft gefaald. Het is nu tijd voor een fundamentele verandering zodat we alle kinderen, ouders en opa’s en oma’s een mooie toekomst geven. Eentje die ondersteund is in plaats van ze aan hun lot over te laten.
Dus ik begin: Je mag mij bellen!
Marjet Winsemius
Stichting Voor Werkende Ouders
Ouders laten hun stem horen. Ze maken zich zorgen over de toekomst van hun kinderen. Zo laat ook de Staat van Gezinnen 2025 zien. Wij denken dat het makkelijker kan, beter moet. Hierin speelt iedereen een rol, de politiek, de maatschappij, werkgevers, media en ouders zelf. Wij lobbyen hiervoor. Wij laten de Stem van Ouders horen. Wij vertegenwoordigen ruim 25.000 ouders in Nederland. Daarnaast helpen we ouders met simpele tips en tools op Wat Ouders Willen Weten en TijdBaas. Bijna 12.000 ouders denken met ons mee in de Stem van Ouders.
